Wracamy do domu :)

Za chwilke wylatujemy. Do zobaczenia!

Zdjecia z Singapuru

Singapur

7.02. po poludniu z przyjemnoscia ponownie powitalismy to czysciutkie miasto i Nowy Rok Ksiezycowy - chinski Rok Szczura. Z tej okazji sa tu dwa dni wolne od pracy, festyny przy Esplanadzie - centrum koncetowym nad zatoka i tlumy przy jedynych otwartych atrakcjach - Zoo i wyspie Sentosa, gdzie mieszcza sie plaze, pole golfowe, oceanarium i inne rozrywki. Inaczej niz w Bangkoku nie ma tu osobnych kolejek dla miejscowych i turystow, co tym razem byloby korzystne :)
Mieszkamy w dzielnicy Male Indie, gdzie zycie wsrod kolorowych postkolonialnych budyneczkow toczy sie zwyczajnie, odprawiane sa modly w hinduskich swiatyniach a restauracje glosno zapraszaja na tylko troche ostre ;) indyjskie potrawy. Jest tu sporo hosteli i barow dla "plecakowiczow", ale my wolelismy zjesc w towarzystwie samych Hindusow, ktorzy przyjeli nas goscinnie i z sympatia, podajac wiecej niz zamowilismy - do skosztowania. Rowniez w Swiatyni Bogini Kali nikomu nie przeszkadzaja turysci, o ile takze sciagna buty. Przy oszalamiajaco glosnej muzyce trab i bebnow kaplani pala przed licznymi oltarzykami ofiary z owocow i kwiatow, wierni popiolem maluja sobie znaki na czolach, a po nabozenstwie - Pudzy, na tylach swiatyni wspolnie spozywaja ryz z curry, albo zabieraja do domu na lisciach bananowca czesc nie spalonych ofiar - chyba za drobna oplata.
Wieczorem spacerowalismy przez bajecznie udekorowane czerwonymi lampionami Chinatown, potem wokol Esplanady. Podziwialismy wystepujacych na kilku scenach artystow - muzykow, piosenkarzy, akrobatow i rewelacyjny pokaz sztucznych ogni, strzelajcych z zamknietego dla ruchu mostu.
Obchody Nowego Roku trwaja tu juz od 19.01., a najwieksze parady beda na zakonczenie - 15 i 16 lutego. Akurat te dwa dni, jakie tu spedzamy, Chinczycy poswiecaja na swietowanie z rodzina i obdarowuja sie prezentami. Nawet przyjemnie wpisac sie w ten aktualnie leniwy nastroj i nigdze sie nie spieszyc - muzea otworza dopiero jutro.
Dzis wiec wraz z polowa Singapuru i jego goscmi wyruszlismy na wyspe Sentosa. Kolejki do srodkow transportu - kolei linowej, pociagu napowietrznego i autobusow nawet nas, pamietajacych troche te za papierem toaletowym, zniechecily i wrocilismy powloczyc sie po Orchard Road - ulicy luksusowych wiezowcow i sklepow, w wiekszosci zamknietych - na szczescie ;) Krzysiek byl w NY, ale ja kryty granitem drapacz chmur widzialam pierwszy raz w zyciu.
Upewniwszy sie w dzialajacej mimo swieta informacji turystycznej, ze naprawde zadne muzeum nie dziala, odstalismy swoje i znow bylismy na wyspie z plaza, jakze inna od tej z naszej tajlandzkiej wysepki (patrz zdjecia). Delfinarium jest tu malutkie, ale sympatyczne - niespotykanych gdzie indziej rozowych delfinow nie przemecza sie zbytnio. "Podwodny Swiat" slynie z przezroczystego tunelu, ktorym przemieszczaja sie ludzie, a wokol nich plywaja wszelakie ryby - od malutkich po spore rekiny tygrysie i plaszczki. Jest to slawa calkowicie zasluzona! Idac posrod mnostwa plywajacych stworzen, spogladajac ponad siebie na brzuchy ryb, bedac sledzonym przez bogato uzebione - a mozna ocenic to z bliska - rekiny, zapomina sie o calym swiecie. Innymi milymi atrakcjami sa tam otwarte baseniki, gdzie mozna zanurzac rece i glaskac rybki albo zakupionym na miejscu pokarmem je podtuczyc, lub maly dzial z zywymi skamielinami, zwierzetami, o ktorych uczylismy sie na biologii. Siedzielismy tam do zamkniecia, calkowicie rozanieleni. Wracajac juz do miasta skusilismy sie jeszcze na spacer wsrod dyskretnych dzwiekow skrzypiec i harf przez wystawe kwiatow - ulozonych w kompozycje, rzezby i obrazy, i trafilismy na bajeczna i bardzo dluga fontanne-strumyk w stylu Gaudiego. Wszystko to noca, pieknie oswietlone, zachwyca, mimo innej niz europejska estetyki, odrobine kiczowatej.
Jutro ostatni dzien naszych wakacji - planujemy spedzic go intensywnie :)

Nasza wysepka - Ko Samet.

4.02.-6.02.2008
Coz mozemy napisac o radosnym lenistwie?
Plaze wybralismy mala i spokojna (Ao Cho), spory kawalek od glownego portu (Na Dan) przebylismy czesciowo na pace pickupa, czesciowo piechota. Po przebyciu zwyczajowego tajlandzkiego balaganu, typu grzebiace w smieciach kury albo resztki motocykli, miedzy droga a osrodkiem dla turystow, stojace na zboczu skalistego brzegu bungalowy z widokiem na morze okazaly sie przyzwoite i odpoczelismy juz pierwszego popoludnia. Woda Zatoki Tajlandzkiej byla w sam raz - na tyle ciepla, by wejscie do niej bylo tylko orzezwiajace, chlodna, by dobrze sie plywalo, slona, by unosila ludzkie cialo bez wysilku z jego strony i slodka, by nie szczypala mocno w oczy, gdy zaleje je fala. Troche zaskoczyla nas lezaca pierwszego wieczoru w plazowej restauracji na piasku ogromna czarna swinia, ale tajska zupa z mleka kokosowego imponowala iloscia krewetek, a wieprzowina byla smakowita i swiezutka. Na drugi dzien swinia zreszta zniknela :)

Zdjecia z Bangkoku II

Bangkok - dzien I

2.02.2008
Przylecielismy rano. Na lotnisku nienajlepsze wrazenie robi procedura uzyskiwania wizy - na formularzu jest wpisany koszt 1000 Bahtow (ok.75 zl), ale urzednicy chetnie przyjma oplate 40 $ - ok. 100 zl, na szczescie niedaleko jest kantor. Trzeba tez podac adres pobytu w Tajlandii, spisalismy wiec cokolwiek z przewodnika i troche ze strachu wlasnie tam trafilismy - na szczescie niezle. Ponadto wisi informacja, ze w razie wykupienia wizy jest jeszcze opcja nie zostania wpuszczonym do Tajlandii i wtedy koszt wizy nie podlega zwrotowi... a kontrolujacy paszporty robia przy tym dziwne miny i napiecie rosnie.
Ku polepszeniu nastrojow jak juz nas wpuscili od razu zrobilo sie milej - przy informacji turystycznej na lotnisku zlapal nas ktos wreczajac niezla mapke miasta i informujac o mozliwosciach dojazdu do centrum, a ekspresowy autobus byl klimatyzowany i naprawde szybki.
Przewodniki podaja, ze stezenie tlenku wegla w miescie siega czasem poziomu zagrazajacego zyciu - czujemy to nawet my, Slazacy. Mimo zurbanizowania, obecnosci zachodnich sieci sklepow i innych nowoczesnosci jest to jednak egzotyczne miasto.
Tuz po wyjsciu z hostelu mlody, z pozoru pomocny czlowiek, chcial naciac nas na slynny juz numer "wszystko zamkniete, tylko kilka swiatyn dziala, ja Wam zalatwie tanio tuktuka do wozenia po czynnych atrakcjach", czyli po sklepach, placacych mu prowizje.
Zwiedzanie, jak wiekszosc turystow, zaczelismy od Wielkiego Palacu i przylegajacej Wat Pra Kaeo - kompleksu swiatyn, z najwazniejsza, mieszczaca legendarny posag Buddy z zielonego jadeitu, zwanego przez pomylke jubilerska szmaragdowym. Od razu czuje sie, ze mozliwosc obejrzenia tych atrakcji to laska wyswiadczona ludzkosci przez krola i krolowa i jak juz z niej korzystamy robmy to szybko i nienachalnie, bez zbednych pytan, czy drogi bilet naprawde wazny jest 7 dni (bo jest tylko na niektore miejsca, te mniej atrakcyjne). Juz przy ulicy w okolicach Palacu szokuje ilosc straganow ze zdjeciami pary krolewskiej, medalikami z portretem krolowej na lancuszku ze sztucznych perel, wszystko kojarzy sie troche z Czestochowa, a kiczem i feeria barw bije nasze dewocjonalia na glowe. wszystko, co sie swieci, jest wlasciwym materialem zdobniczym - idac mijalismy wiele pomnikow, ozdobionych potluczonymi lusterkami, szkielkami albo polamanymi plytami CD.
Same swiatynie, przystrojone podobnie, przez swoje rozmiary i ilosc w jednym miejscu, wywieraja jednak wrazenie pieknego, bajkowego, kolorowego swiata. Symbolike wystepujacych tu figur znamy juz troche z Angkoru, ale pomieszanie buddyzmu z hinduskimi legendami wciaz wprowadza zamieszanie. (Postaramy sie uporzadkowac sobie wszystko i opisac wypoczywajac na plazy:) Posag Buddy jest wciaz miejscem kultu i pielgrzymek, przed wejsciem do swiatyni skladane sa ofiary z kwiatow, ktorych nie wolno wczesniej wachac, by nie zubozyc ich zapachu, kadzidelek a nawet jajek, w srodku modli sie duzo mnichow i pielgrzymow, nie wolno tam robic zdjec i kierowac stop w strone oltarza (rowniez pokzanie podeszew Azjacie jest obrazliwe, zapobieganie obrzekom przez wylozenie nog na krzeslo nie wchodzi tu w gre).
Wieksza czesc terenow Palacu Krolewskiego jest niedostepna zwiedzaniu, na razie podziwialismy z zewnatrz fasade budowli zwanej "cudzoziemcem w tajskim kapeluszu" - krol Rama V jako pierwszy tajlandzki wladca byl w Europie i po powrocie zatrudnil angielskiego archiekta, by zaprojektowal mu klasycystyczna siedzibe, ale pod presja rodziny dodano do niej trzy tajskie wieze. Przyciete na ksztalt duzych bonsai albo figur z legend drzewka dodaja uroku temu miejscu i licznym strzegocym go zolnierzom, w tym dwom niewzruszonym jak przed Palacem Buckhingam.
Wracajac przez plac szumnie zwany krolewskimi gruntami, a sluzacy m.in. za postoj dla autobusow, moglismy podziwiac z daleka dachy budynkow, ogladanych wczesniej z bliska oraz tajlandzka sztuke puszczania latawcow - popularna tu rozrywke dzieci i doroslych.
Nasz guesthouse, mimo bliskosci najgwarniejszej tutystycznej arterii miasta jest cichy i pozwala na odpoczynek od zgielku. Na ta handlowo-knajpiana ulice Khao San, odwiedzana licznie przez "plecakowiczow" udajacych sie przez Bangkok do mniej cywilizowanych krajow Azji, wybylismy dopiero poznym wieczorem. Jest tu wszystko - czesto podrabiane - plyty, konfekcja od T-shirtow, przez indyjskie ciuszki i lancuszki po garnitury Armaniego;) szyte na miare (65 euro), podrabiane dokumenty, studia tatuazu, SPA i nauki tajskiej kuchni i wszelkiego rodzaju lokale. Wlasnie czekamy na pizze przygotowana przez prawdziwego Wlocha i slychac tu multo Italiano :) Pachnie pieknie

Zdjecia z Bangkoku

Droga z Siem Reap do Poipet - nasza podroz do Tajlandii

Kambodze postanowilismy opuscic droga ladowa, oslawiona trasa z Siem Rap do Poipet. Bilet do granicy kosztuje zaledwie 6 USD. Droga w porze suchej jest do przebycia w okolo 5 godzin (chociaz to zaledwie 160km), w porze deszczowej nawet dwa razy wiecej. Asfalt skonczyl sie kilanascie kilometrow za Siem Reap, dalej tylko droga szutrowa. Na szczescie aktualnie jest w stosunkowo dobrym stanie. Mijalismy sporo wywrotek i miejsc, w ktorych sa budowane mosty, wiec wyglada na to, ze za jakies 2 lata bedzie tu asfalt i legenda umrze... Ale przy drodze jest pelno zwyklych kambodzanskich chat na palach, mija sie wiele pickupow zaladowanych kilkunastoma osobami. N postojach dzieci zaczepiaja podroznych, czasem zeby cos sprzedac, czasem by po prostu pocwiczyc angielski. Zaskoczyla nas mala dziewczynka, ktora na odpowiedz, ze jestesmy z Polski wyciagnela ze swojej kolekcji monet 10 gr.
Do granicy dotarlismy okolo 14.00 i tu spotkala nas bardzo niemila niespodzianka. Najpierw celnik kambodzanski poprosil nas na bok i powiedzial, ze mamy problem. Chcielismy otrzymac wize "on arrival" w Tajlandii, ktora sprowadza sie do wypelnienia fromularza i uiszczenia oplaty. Wedle informcji z przewodnika i stron internetowych ambasady jest ona dostepna na wszystkich glownych przejsciach granicznych. Wiecej nie szukalismy :( Niestety przejscie w Annaprayet okazalo sie nie byc glownym i taka wize mozna otrzymac w praktyce tylko na lotniskach i 2 przejsciach z Laosem (szczegolowe informacje mozna znalezc w internecie...). Probowalismy jeszcze dyskutowac z celnikiem tajlandzkim, ale nic to nie dalo. Przemyslelismy nasze beztroskie podejscie do Tajlandii, jako w obiegowej opinii kraju bardzo otwartego na turystow i postanowilismy przed kolejnymi podrozami ( ? ) zawsze dzwonic do konsulatu kraju, do ktorego zamierzamy sie udac, aby wypytac o aktualne zasady wizowe i nie tylko. Jedynym rozwiazaniem bylo wykupienie lotu z Siem Raep do Bangkoku i tam wykupienie wizy na lotnisku. W jednym z nadgranicznych kasyn znalezlismy kafejke internetowa, sprawdzilismy polaczenia, no i udalismy sie na autobus spowrotem do Siem Raep. Bilet w druga strone juz kosztowal 12 USD, no i mielismy kolejne niezapomniane 5 godzin w trzesacym sie autobusie. Nauka azjatyckiego spokoju i koniecznosc dlugiej medytacji bezcenna ;) Przywieziono nas na miejsce okolo 22 (po drodze organizujac postoj na kolacje, aby bron boze nie dojechac zbyt szybko) do guesthousu strasznie daleko od centrum - prawda okazaly sie informcje z internetu, ze wszyscy pasazerowie autobusow z granicy tajlandzkiej sa juz sprzedani jakiemus guesthousowi. Nocleg w pokoju z wentylatorem kosztowal jednak tylko 5 USD, wiec nie szukalismy niczego innego. Rano pobudka i na samolot do Bangkoku. Bilet z oplatami kosztowal 140 USD od osoby, lecielismy w bardzo przyjemnych warunkach smiglowym samolotem pomalowanym w palmy, zaserwowano nam tez obfity, smaczny posilek.

Jezioro Tonle Sap

Ostatniego (a przynajmniej tak wtedy myslelismy) dnia w Kambodzy postanowilismy zobaczyc wioske na jeziorze Tonle Sap. TukTuk zabral nas spod guesthouseu do przystani lodzi. Po drodze stopniowo zabudowa stawala sie coraz rzadsza, a zwykle domy ustepowaly miejsca chatom z trzciny na palach. Dalej od miasta droga biegla po nasypie, a obydwie jej strony wygladaly na zalewane woda podczas pory deszczowej. Zawieziono nas do biura biletow, gdzie okazalo sie, ze jedyna opcja zwiedzania to wykupienie biletu za 20 USD. Ktos polozyl lape na interesie i zorganizowal lokalny monopol. Wykupilismy bilety i pojechalismy dalej do przystani. Zabral nas wskazany wlasciciel dlugiej lodzi na poltoragodzinna przejazdzke po wiosce. Odcumowanie i wyplatanie sie z gaszczu innych lodzi i chat bylo przygoda sama w sobie - nasz sternik odbijajac od kei zahaczyl o kilka innych lodzi i chat, co zostalo przez ich wlascicieli tylko skwitowane usmiechem i stwierdzeniem "good driver". W pol godziny zostalismy przewiezieni pomiedzy kilkudziesiecioma domami - tratwami. Po drodze widzielismy las namorzynowy, okresowo zalewany przez wode. Zawieziono nas do plywajacej restauracji z hodowla krokodyli i oczywiscie sklepikami. Podplywalo do nas sporo malych lodek z dziecmi oferujacymi rozne owoce lub inne towary na sprzedaz. Najwieksze wrazenie zrobila na nas dziewczynka, ktora przyplynela w balii, proszac o dolara (jest na jednym ze zdejc). Magda na chwile wsiadla do lodki z dwojka dzieci i zrobila z nimi mala rundke po wodzie. System plywania byl taki, ze dwie osoby wiosluja a trzecia wylewa wode :)
W wiosce znajduja sie tez dwie plywajace szkoly - podstawowa i gimnazjum, oraz punkt pomocy lekarskiej, wszystko przycumowane i gotowe do przeniesienia w inne miejsce, gdy poziom wody sie podniesie. W niektorych chatach mozna bylo zobaczyc telewizory, zasilane z akumulatorow ladowanych na ladzie. Od naszego kierowcy dowiedzielismy sie, ze wiekszosc mieszkancow wioski to Wietnamczycy, ale szkola naucza w jezyku khmerow.
Pozniej juz szybki powrot i obiad w Siem Raep - szkosztowalismy krokodyla! A wieczorem spotkalismy sie ze znajomymi Magdy, bedacymi w rocznej podrozy dookola swiata - www.podroznicy.com.pl - swietna strona.