Azja Południowo-Wschodnia

Wracamy do domu :)

Magda — Sat, 09 Feb 2008 14:20:00 +0000

Za chwilke wylatujemy. Do zobaczenia!

Zdjecia z Singapuru

Kiler — Sat, 09 Feb 2008 04:46:00 +0000

Singapur

Kiler — Sat, 09 Feb 2008 03:59:00 +0000

7.02. po poludniu z przyjemnoscia ponownie powitalismy to czysciutkie miasto i Nowy Rok Ksiezycowy - chinski Rok Szczura. Z tej okazji sa tu dwa dni wolne od pracy, festyny przy Esplanadzie - centrum koncetowym nad zatoka i tlumy przy jedynych otwartych atrakcjach - Zoo i wyspie Sentosa, gdzie mieszcza sie plaze, pole golfowe, oceanarium i inne rozrywki. Inaczej niz w Bangkoku nie ma tu osobnych kolejek dla miejscowych i turystow, co tym razem byloby korzystne :)
Mieszkamy w dzielnicy Male Indie, gdzie zycie wsrod kolorowych postkolonialnych budyneczkow toczy sie zwyczajnie, odprawiane sa modly w hinduskich swiatyniach a restauracje glosno zapraszaja na tylko troche ostre ;) indyjskie potrawy. Jest tu sporo hosteli i barow dla "plecakowiczow", ale my wolelismy zjesc w towarzystwie samych Hindusow, ktorzy przyjeli nas goscinnie i z sympatia, podajac wiecej niz zamowilismy - do skosztowania. Rowniez w Swiatyni Bogini Kali nikomu nie przeszkadzaja turysci, o ile takze sciagna buty. Przy oszalamiajaco glosnej muzyce trab i bebnow kaplani pala przed licznymi oltarzykami ofiary z owocow i kwiatow, wierni popiolem maluja sobie znaki na czolach, a po nabozenstwie - Pudzy, na tylach swiatyni wspolnie spozywaja ryz z curry, albo zabieraja do domu na lisciach bananowca czesc nie spalonych ofiar - chyba za drobna oplata.
Wieczorem spacerowalismy przez bajecznie udekorowane czerwonymi lampionami Chinatown, potem wokol Esplanady. Podziwialismy wystepujacych na kilku scenach artystow - muzykow, piosenkarzy, akrobatow i rewelacyjny pokaz sztucznych ogni, strzelajcych z zamknietego dla ruchu mostu.
Obchody Nowego Roku trwaja tu juz od 19.01., a najwieksze parady beda na zakonczenie - 15 i 16 lutego. Akurat te dwa dni, jakie tu spedzamy, Chinczycy poswiecaja na swietowanie z rodzina i obdarowuja sie prezentami. Nawet przyjemnie wpisac sie w ten aktualnie leniwy nastroj i nigdze sie nie spieszyc - muzea otworza dopiero jutro.
Dzis wiec wraz z polowa Singapuru i jego goscmi wyruszlismy na wyspe Sentosa. Kolejki do srodkow transportu - kolei linowej, pociagu napowietrznego i autobusow nawet nas, pamietajacych troche te za papierem toaletowym, zniechecily i wrocilismy powloczyc sie po Orchard Road - ulicy luksusowych wiezowcow i sklepow, w wiekszosci zamknietych - na szczescie ;) Krzysiek byl w NY, ale ja kryty granitem drapacz chmur widzialam pierwszy raz w zyciu.
Upewniwszy sie w dzialajacej mimo swieta informacji turystycznej, ze naprawde zadne muzeum nie dziala, odstalismy swoje i znow bylismy na wyspie z plaza, jakze inna od tej z naszej tajlandzkiej wysepki (patrz zdjecia). Delfinarium jest tu malutkie, ale sympatyczne - niespotykanych gdzie indziej rozowych delfinow nie przemecza sie zbytnio. "Podwodny Swiat" slynie z przezroczystego tunelu, ktorym przemieszczaja sie ludzie, a wokol nich plywaja wszelakie ryby - od malutkich po spore rekiny tygrysie i plaszczki. Jest to slawa calkowicie zasluzona! Idac posrod mnostwa plywajacych stworzen, spogladajac ponad siebie na brzuchy ryb, bedac sledzonym przez bogato uzebione - a mozna ocenic to z bliska - rekiny, zapomina sie o calym swiecie. Innymi milymi atrakcjami sa tam otwarte baseniki, gdzie mozna zanurzac rece i glaskac rybki albo zakupionym na miejscu pokarmem je podtuczyc, lub maly dzial z zywymi skamielinami, zwierzetami, o ktorych uczylismy sie na biologii. Siedzielismy tam do zamkniecia, calkowicie rozanieleni. Wracajac juz do miasta skusilismy sie jeszcze na spacer wsrod dyskretnych dzwiekow skrzypiec i harf przez wystawe kwiatow - ulozonych w kompozycje, rzezby i obrazy, i trafilismy na bajeczna i bardzo dluga fontanne-strumyk w stylu Gaudiego. Wszystko to noca, pieknie oswietlone, zachwyca, mimo innej niz europejska estetyki, odrobine kiczowatej.
Jutro ostatni dzien naszych wakacji - planujemy spedzic go intensywnie :)

Nasza wysepka - Ko Samet.

Kiler — Sat, 09 Feb 2008 03:59:00 +0000

4.02.-6.02.2008
Coz mozemy napisac o radosnym lenistwie?
Plaze wybralismy mala i spokojna (Ao Cho), spory kawalek od glownego portu (Na Dan) przebylismy czesciowo na pace pickupa, czesciowo piechota. Po przebyciu zwyczajowego tajlandzkiego balaganu, typu grzebiace w smieciach kury albo resztki motocykli, miedzy droga a osrodkiem dla turystow, stojace na zboczu skalistego brzegu bungalowy z widokiem na morze okazaly sie przyzwoite i odpoczelismy juz pierwszego popoludnia. Woda Zatoki Tajlandzkiej byla w sam raz - na tyle ciepla, by wejscie do niej bylo tylko orzezwiajace, chlodna, by dobrze sie plywalo, slona, by unosila ludzkie cialo bez wysilku z jego strony i slodka, by nie szczypala mocno w oczy, gdy zaleje je fala. Troche zaskoczyla nas lezaca pierwszego wieczoru w plazowej restauracji na piasku ogromna czarna swinia, ale tajska zupa z mleka kokosowego imponowala iloscia krewetek, a wieprzowina byla smakowita i swiezutka. Na drugi dzien swinia zreszta zniknela :)

Zdjecia z Bangkoku II

Kiler — Thu, 07 Feb 2008 16:05:00 +0000

Bangkok - dzien I

Kiler — Sun, 03 Feb 2008 14:48:00 +0000

2.02.2008
Przylecielismy rano. Na lotnisku nienajlepsze wrazenie robi procedura uzyskiwania wizy - na formularzu jest wpisany koszt 1000 Bahtow (ok.75 zl), ale urzednicy chetnie przyjma oplate 40 $ - ok. 100 zl, na szczescie niedaleko jest kantor. Trzeba tez podac adres pobytu w Tajlandii, spisalismy wiec cokolwiek z przewodnika i troche ze strachu wlasnie tam trafilismy - na szczescie niezle. Ponadto wisi informacja, ze w razie wykupienia wizy jest jeszcze opcja nie zostania wpuszczonym do Tajlandii i wtedy koszt wizy nie podlega zwrotowi... a kontrolujacy paszporty robia przy tym dziwne miny i napiecie rosnie.
Ku polepszeniu nastrojow jak juz nas wpuscili od razu zrobilo sie milej - przy informacji turystycznej na lotnisku zlapal nas ktos wreczajac niezla mapke miasta i informujac o mozliwosciach dojazdu do centrum, a ekspresowy autobus byl klimatyzowany i naprawde szybki.
Przewodniki podaja, ze stezenie tlenku wegla w miescie siega czasem poziomu zagrazajacego zyciu - czujemy to nawet my, Slazacy. Mimo zurbanizowania, obecnosci zachodnich sieci sklepow i innych nowoczesnosci jest to jednak egzotyczne miasto.
Tuz po wyjsciu z hostelu mlody, z pozoru pomocny czlowiek, chcial naciac nas na slynny juz numer "wszystko zamkniete, tylko kilka swiatyn dziala, ja Wam zalatwie tanio tuktuka do wozenia po czynnych atrakcjach", czyli po sklepach, placacych mu prowizje.
Zwiedzanie, jak wiekszosc turystow, zaczelismy od Wielkiego Palacu i przylegajacej Wat Pra Kaeo - kompleksu swiatyn, z najwazniejsza, mieszczaca legendarny posag Buddy z zielonego jadeitu, zwanego przez pomylke jubilerska szmaragdowym. Od razu czuje sie, ze mozliwosc obejrzenia tych atrakcji to laska wyswiadczona ludzkosci przez krola i krolowa i jak juz z niej korzystamy robmy to szybko i nienachalnie, bez zbednych pytan, czy drogi bilet naprawde wazny jest 7 dni (bo jest tylko na niektore miejsca, te mniej atrakcyjne). Juz przy ulicy w okolicach Palacu szokuje ilosc straganow ze zdjeciami pary krolewskiej, medalikami z portretem krolowej na lancuszku ze sztucznych perel, wszystko kojarzy sie troche z Czestochowa, a kiczem i feeria barw bije nasze dewocjonalia na glowe. wszystko, co sie swieci, jest wlasciwym materialem zdobniczym - idac mijalismy wiele pomnikow, ozdobionych potluczonymi lusterkami, szkielkami albo polamanymi plytami CD.
Same swiatynie, przystrojone podobnie, przez swoje rozmiary i ilosc w jednym miejscu, wywieraja jednak wrazenie pieknego, bajkowego, kolorowego swiata. Symbolike wystepujacych tu figur znamy juz troche z Angkoru, ale pomieszanie buddyzmu z hinduskimi legendami wciaz wprowadza zamieszanie. (Postaramy sie uporzadkowac sobie wszystko i opisac wypoczywajac na plazy:) Posag Buddy jest wciaz miejscem kultu i pielgrzymek, przed wejsciem do swiatyni skladane sa ofiary z kwiatow, ktorych nie wolno wczesniej wachac, by nie zubozyc ich zapachu, kadzidelek a nawet jajek, w srodku modli sie duzo mnichow i pielgrzymow, nie wolno tam robic zdjec i kierowac stop w strone oltarza (rowniez pokzanie podeszew Azjacie jest obrazliwe, zapobieganie obrzekom przez wylozenie nog na krzeslo nie wchodzi tu w gre).
Wieksza czesc terenow Palacu Krolewskiego jest niedostepna zwiedzaniu, na razie podziwialismy z zewnatrz fasade budowli zwanej "cudzoziemcem w tajskim kapeluszu" - krol Rama V jako pierwszy tajlandzki wladca byl w Europie i po powrocie zatrudnil angielskiego archiekta, by zaprojektowal mu klasycystyczna siedzibe, ale pod presja rodziny dodano do niej trzy tajskie wieze. Przyciete na ksztalt duzych bonsai albo figur z legend drzewka dodaja uroku temu miejscu i licznym strzegocym go zolnierzom, w tym dwom niewzruszonym jak przed Palacem Buckhingam.
Wracajac przez plac szumnie zwany krolewskimi gruntami, a sluzacy m.in. za postoj dla autobusow, moglismy podziwiac z daleka dachy budynkow, ogladanych wczesniej z bliska oraz tajlandzka sztuke puszczania latawcow - popularna tu rozrywke dzieci i doroslych.
Nasz guesthouse, mimo bliskosci najgwarniejszej tutystycznej arterii miasta jest cichy i pozwala na odpoczynek od zgielku. Na ta handlowo-knajpiana ulice Khao San, odwiedzana licznie przez "plecakowiczow" udajacych sie przez Bangkok do mniej cywilizowanych krajow Azji, wybylismy dopiero poznym wieczorem. Jest tu wszystko - czesto podrabiane - plyty, konfekcja od T-shirtow, przez indyjskie ciuszki i lancuszki po garnitury Armaniego;) szyte na miare (65 euro), podrabiane dokumenty, studia tatuazu, SPA i nauki tajskiej kuchni i wszelkiego rodzaju lokale. Wlasnie czekamy na pizze przygotowana przez prawdziwego Wlocha i slychac tu multo Italiano :) Pachnie pieknie

Zdjecia z Bangkoku

Kiler — Sun, 03 Feb 2008 14:44:00 +0000

Droga z Siem Reap do Poipet - nasza podroz do Tajlandii

Kiler — Sun, 03 Feb 2008 14:30:00 +0000

Kambodze postanowilismy opuscic droga ladowa, oslawiona trasa z Siem Rap do Poipet. Bilet do granicy kosztuje zaledwie 6 USD. Droga w porze suchej jest do przebycia w okolo 5 godzin (chociaz to zaledwie 160km), w porze deszczowej nawet dwa razy wiecej. Asfalt skonczyl sie kilanascie kilometrow za Siem Reap, dalej tylko droga szutrowa. Na szczescie aktualnie jest w stosunkowo dobrym stanie. Mijalismy sporo wywrotek i miejsc, w ktorych sa budowane mosty, wiec wyglada na to, ze za jakies 2 lata bedzie tu asfalt i legenda umrze... Ale przy drodze jest pelno zwyklych kambodzanskich chat na palach, mija sie wiele pickupow zaladowanych kilkunastoma osobami. N postojach dzieci zaczepiaja podroznych, czasem zeby cos sprzedac, czasem by po prostu pocwiczyc angielski. Zaskoczyla nas mala dziewczynka, ktora na odpowiedz, ze jestesmy z Polski wyciagnela ze swojej kolekcji monet 10 gr.
Do granicy dotarlismy okolo 14.00 i tu spotkala nas bardzo niemila niespodzianka. Najpierw celnik kambodzanski poprosil nas na bok i powiedzial, ze mamy problem. Chcielismy otrzymac wize "on arrival" w Tajlandii, ktora sprowadza sie do wypelnienia fromularza i uiszczenia oplaty. Wedle informcji z przewodnika i stron internetowych ambasady jest ona dostepna na wszystkich glownych przejsciach granicznych. Wiecej nie szukalismy :( Niestety przejscie w Annaprayet okazalo sie nie byc glownym i taka wize mozna otrzymac w praktyce tylko na lotniskach i 2 przejsciach z Laosem (szczegolowe informacje mozna znalezc w internecie...). Probowalismy jeszcze dyskutowac z celnikiem tajlandzkim, ale nic to nie dalo. Przemyslelismy nasze beztroskie podejscie do Tajlandii, jako w obiegowej opinii kraju bardzo otwartego na turystow i postanowilismy przed kolejnymi podrozami ( ? ) zawsze dzwonic do konsulatu kraju, do ktorego zamierzamy sie udac, aby wypytac o aktualne zasady wizowe i nie tylko. Jedynym rozwiazaniem bylo wykupienie lotu z Siem Raep do Bangkoku i tam wykupienie wizy na lotnisku. W jednym z nadgranicznych kasyn znalezlismy kafejke internetowa, sprawdzilismy polaczenia, no i udalismy sie na autobus spowrotem do Siem Raep. Bilet w druga strone juz kosztowal 12 USD, no i mielismy kolejne niezapomniane 5 godzin w trzesacym sie autobusie. Nauka azjatyckiego spokoju i koniecznosc dlugiej medytacji bezcenna ;) Przywieziono nas na miejsce okolo 22 (po drodze organizujac postoj na kolacje, aby bron boze nie dojechac zbyt szybko) do guesthousu strasznie daleko od centrum - prawda okazaly sie informcje z internetu, ze wszyscy pasazerowie autobusow z granicy tajlandzkiej sa juz sprzedani jakiemus guesthousowi. Nocleg w pokoju z wentylatorem kosztowal jednak tylko 5 USD, wiec nie szukalismy niczego innego. Rano pobudka i na samolot do Bangkoku. Bilet z oplatami kosztowal 140 USD od osoby, lecielismy w bardzo przyjemnych warunkach smiglowym samolotem pomalowanym w palmy, zaserwowano nam tez obfity, smaczny posilek.

Jezioro Tonle Sap

Kiler — Sat, 02 Feb 2008 06:28:00 +0000

Ostatniego (a przynajmniej tak wtedy myslelismy) dnia w Kambodzy postanowilismy zobaczyc wioske na jeziorze Tonle Sap. TukTuk zabral nas spod guesthouseu do przystani lodzi. Po drodze stopniowo zabudowa stawala sie coraz rzadsza, a zwykle domy ustepowaly miejsca chatom z trzciny na palach. Dalej od miasta droga biegla po nasypie, a obydwie jej strony wygladaly na zalewane woda podczas pory deszczowej. Zawieziono nas do biura biletow, gdzie okazalo sie, ze jedyna opcja zwiedzania to wykupienie biletu za 20 USD. Ktos polozyl lape na interesie i zorganizowal lokalny monopol. Wykupilismy bilety i pojechalismy dalej do przystani. Zabral nas wskazany wlasciciel dlugiej lodzi na poltoragodzinna przejazdzke po wiosce. Odcumowanie i wyplatanie sie z gaszczu innych lodzi i chat bylo przygoda sama w sobie - nasz sternik odbijajac od kei zahaczyl o kilka innych lodzi i chat, co zostalo przez ich wlascicieli tylko skwitowane usmiechem i stwierdzeniem "good driver". W pol godziny zostalismy przewiezieni pomiedzy kilkudziesiecioma domami - tratwami. Po drodze widzielismy las namorzynowy, okresowo zalewany przez wode. Zawieziono nas do plywajacej restauracji z hodowla krokodyli i oczywiscie sklepikami. Podplywalo do nas sporo malych lodek z dziecmi oferujacymi rozne owoce lub inne towary na sprzedaz. Najwieksze wrazenie zrobila na nas dziewczynka, ktora przyplynela w balii, proszac o dolara (jest na jednym ze zdejc). Magda na chwile wsiadla do lodki z dwojka dzieci i zrobila z nimi mala rundke po wodzie. System plywania byl taki, ze dwie osoby wiosluja a trzecia wylewa wode :)
W wiosce znajduja sie tez dwie plywajace szkoly - podstawowa i gimnazjum, oraz punkt pomocy lekarskiej, wszystko przycumowane i gotowe do przeniesienia w inne miejsce, gdy poziom wody sie podniesie. W niektorych chatach mozna bylo zobaczyc telewizory, zasilane z akumulatorow ladowanych na ladzie. Od naszego kierowcy dowiedzielismy sie, ze wiekszosc mieszkancow wioski to Wietnamczycy, ale szkola naucza w jezyku khmerow.
Pozniej juz szybki powrot i obiad w Siem Raep - szkosztowalismy krokodyla! A wieczorem spotkalismy sie ze znajomymi Magdy, bedacymi w rocznej podrozy dookola swiata - www.podroznicy.com.pl - swietna strona.

Zdjecia z Angkor

Kiler — Wed, 30 Jan 2008 15:35:00 +0000

Kambodza

Kiler — Wed, 30 Jan 2008 03:39:00 +0000

Jestesmy w Kambodzy zajeci w 100% zwiedzaniem Angkor Wat i innych swiatyn starozytnych Kmerow. Wrazenia ogromne, kraj zupelnie inny, piekne widoki, tak ze zdjec robimy po 100 dziennie. Postaramy sie dzisiaj wieczorem uzupelnic opis, bo tearz tylko tak na szybko...

Kuala Lumpur

Kiler — Sun, 27 Jan 2008 19:59:00 +0000

KL przywitalo nas deszczem. Zwiedzanie rozpoczelismy od zostawienia
plecakow na dworcu Sentral i szukaniu wlasciwej kasy biletowej na
metro (trafilismy za 4-tym razem). Nastepnie pojechalismy pod Petronas
Twin Tower. Naprawde robia wrazenie swoim ogromem i po prostu
kdizycowym wygladem! Do tego swietnie wygladal srebrny kolor na tle
nieba podczas zachodu slonca. U podnoza jest ogromne centrum handlowe
i cala okolica wypelniona wiezowcami, cos jak La Defense w Paryzu czy
londynskie City. Po zrobieniu kilku zdjec przespacerowalismy sie do
wiezy telewizyjnej - 4-ta na swiecie pod wzgledem wysokosci.
Wjechalismy na gore juz po zmroku, dzieki czemu moglismy podziwiac
swiatla miasta i oswietlone Petronas Twin Towers. Potem szybki powrot
na KL Sentral i na lotnisko. Po drodze przejechalismy obok Cyberjaya -
nowo zbudowanego miasta dla firm nowych technologii. Przy nowej, 3
pasmowej autostradzie powstaja cale osiedla domkow. Patrzac na KL
wydaje sie, ze Polska jest daleko w tyle za Malezja, takich drog,
kolejki miejskiej, a i tak uporzadkowanej i z technologicznymi
ulatwieniami stolicy to nie bedziemy mieli jeszcze dlugo.
Aktualnie siedzimy na specjalnie zbudowanym dla tanich linii
lotniczych terminalu. WIFI jest za darmo, wiec jest okazja do
uzupelnienia bloga i sprawdzenia newsow z Polski.

Podsumowania i obserwacje z autobusu.

Kiler — Sun, 27 Jan 2008 19:55:00 +0000

Do Kuala Lumpur jedziemy super wygodnym autobusem, z fotelami
wyposazonymi w podnozki, tak szerokimi, ze mieszcza sie tylko 3 w
rzedzie. Niestety cos sie psuje w klimatyzacji i juz 3-ci raz sie
zatrzymalismy, tym razem obok jakiegos przydroznego serwisu... Jest
wiec czas na pierwsze podsumowania wrazen z Malezji.
Wczoraj do 12 w nocy dyskutowalismy o roznicach pomiedzy Polska i
Malezja z kilkoma studentami - malezyjskimi chinczykami. Malezja jest
krajem wielokulturowym i to w stopniu jaki w Europie trudno sobie
wyobrazic. Wiekszosc stanowia Malajowie, muzulumanie. Na drugim
miejscu sa Chinczycy (glownie wyznajacy buddyzm), a na 3-cim Hindusi
(hinduizm). Na ulicach mozna uslyszec wszystkie 3 jezyki, a do tego
angielski. Szkoly podstawowe i srednie sa prowadzone we wszystkich
jezykach, uniwersytety w angielskim i malajskim. Po angielsku w
stopniu podstawowym mozna sie dogadac prawie z kazdym, moze poza
malymi wioskami. Na sklepach i restauracjach sa szyldy w kilku
jezykach, wlacznie z chinskim, ale wcale nie ma obowiazku stosowac
malajskiego - np po przyjezdzie do Johor Bahru na warsztacie
samochodowym byla kartka o 1 dniu przerwy w pracy, zapisana po
angielsku i chinsku. W miastach sa swiatynie wszystkich trzech
religii, poszczegolne spolecznosci swietnie ze soba wspolpracuja - w
Batu Ferhingi mieszkalismy u chinczyka obok meczetu, jego zona
wieczorem palila kadzidelka ku czci przodkow w przydomowym oltarzyku,
a przed switem budzilo nas nawolywanie mully do nabozenstwa. Jedna z
ulic Georgetown zostala wylaczona z ruchu na czas hinduistycznego
swieta Thaipusan, chociaz panujaca religia jest islam. Konstytucja
uchwalona w 1968 roku dala wszystkim miejszosciom prawo glosu i
swobody wyboru religii.
Gospodarczo Malezja wydaje sie na poziomie moze troche ponizej Polski.
Sa tutaj duzo wieksze roznice pomiedzy dochodami ludzi, nie ma placy
minimalnej, a pomoc spoleczna jest duzo mniej rozbudowana niz w
Europie. Dzieki temu jest sporo ludzi chcacych za nieiwelkie pieniadze
wykonywac prace, ktorych u nas nikt by sie nie podjal - przejazdzka
riksza czy obiad w budce kosztuje kilkakrotnie taniej niz u nas.
Podstawa rolnictwa jest produkcja oleju z palmy kokosowej, co widac z
okien autobusu - plantacje palm sa tak powszechne jak u nas pola
zboza. Niestety spowodowalo to wytrzebienie dzungli, a to problemy z
zatrzymywaniem wody w gruncie i powodziami. I ciekawotka - benzyna tu
kosztuje okolo 1.20 zl/litr. Malezja ma swoje zloza ropy naftowej i
jest mniej wiecej samowystarczalna. Oczywiscie swietnie to wplywa na
konkurencyjnosc gospodarki, ale tez na bardzo duzy ruch samochodow.

Kolejne zdjecia

Magda — Sun, 27 Jan 2008 03:44:00 +0000

Dodalem kolejne zdjecia z naszych wczorajszych wypraw na pola herbaciane i do dzungli. Widoki naprawde przepiekne... Teraz juz sie pakujemy i za 2 godziny wyruszamy do Kuala Lumpur

Plantacja herbaty, dzungla i Orang Ansli

Kiler — Sat, 26 Jan 2008 16:34:00 +0000

26.01.2008.
Chlodniejszy klimat Gor Cameron - ok. 20 stopni - sprzyja aktywnemu
wypoczynkowi. Juz wczoraj poszlismy na "spacer" jedna z wyznaczonych
po dzungli sciezek. Dzis, po zakupie mapy, okazalo sie, ze wybralismy
najtrudniejsza i dlugo bedziemy wspominac wspinaczke wsrod nawolywan
ptakow przez bujna roslinnosc i pospieszny powrot, aby zdazyc przed
zmrokiem. Postanowilismy jednak wykupic zorganizowana wycieczke i dzis
zaczelismy dzien od jazdy Land Rowerem z lat szescdziesiatych po
kretych gorskich drogach, gdzie przed kazdym zakretem trzeba dac znac
klaksonem, ze sie jedzie. Przewodnikiem byl wesoly Hindus chetnie i
duzo opowiadajacy o miejscowych atrakcjach, gdyz tu sie wychowal.
Plantacja herbaty byla pierwszym postojem. Kojaca zielen udrapowanych
krzewami stokow gor wsrod mgiel to widok, ktorego nie da sie
zapomniec. Energicznej indyjskiej angielszczyzny, w ktorej
wysluchalismy opowiesci o historii i produkcji tego napoju chinskich
krolow tez nie zapomnimy :) Nastepnym punktem byl las porosniety
mchami i wspinaczka na najwyzsze tutejsze szczyty - Gunung Brinchang
(2000m.) i Gunung Irau (2090m.). Droga dojezdza prawie do celu, takze
nie zmeczylismy sie, niestety nie byla to spodziewana przeze mnie
piesza trasa, ale moze dobrze. Las mchow sliczny, tajemniczy a widok z
gory piekny mimo mgiel. Po "trudach wspinaczki" pojechalismy na
herbatke BOH (best of highlands - kompania rodziny Russel) do
malowniczo polozonej kawiarni, zbudowanej podobno w
europejskim/skandynawskim/japonskim stylu - faktycznie ciekawa...
Swieza herbata pyszna, maja gatunki czarnej herbaty polecane do
dodawania mleka i aromatyczne, szkoda, ze tyle jeszcze przed nami
drogi i nie chcielismy przepelniac plecaka. Potem znow farma motyli,
ale tu atrakcja byly insekty, radosnie wyciagane przez oprowadzajacego
z terrariow i przekazywane ciekawej turystce, przez chwile mialam wiec
bransoletke ze stonogi i ze strachem goscilam na dloni skorpiona.
Wycieczka na tym sie konczyla, ale my jeszcze mielismy apetyt na
truskawki, jednak nic nie dorownuje tym od Mamy Krzysia. Nawet
bezposrednio na farmie sa ona tu zreszta drozsze niz w Polsce, za to
sa przez caly rok, podobnie jak warzywa, po ktore podbno przyjezdzaja
tu az z Singapuru. Z tych nieobecnych w Polsce rzuca sie w oczy
fioletowy kalafiorobrokul, ale targ wyglada zupelnie jak w Zabrzu.
Wrocilismy do Tanah Raty taksowka po dlugim spacerze poboczem - las
jest tu jednak zbyt gesty a mapy "artystyczne", rozkladow jazdy nie
ma...
Malo nam bylo spacerow, wiec szczesliwi, ze udalo sie znalezc wejscie
na oznaczona jako srednio trudna sciezke, powedrowalismy do lasu. Tu
spotkala nas niespodzianka - po chwili wspinaczki Krzysiu zauwazyl
siedzacego na drzewie czlowieka z dluga "rurka" przy ustach. Po
lekturze opisow wycieczek domyslilismy sie, ze to Orang Asli, rdzenny
mieszkaniec Malezji, polujacy przy pomocy "blow pipe", w wolnym
tlumaczeniu "dmuchawki". Niestety gestami odmowil fotografii. Od tego
spotkania staralismy sie isc inaczej niz "biale twarze - sapiace
niedzwiedzie", zauwazylismy wiec tez innych tubylcow, ubranych jak ten
na drzewie w normalna koszule i spodnie, spostrzeglismy tez, ze
pogwizdywania brane przez nas za spiew ptakow, to ich nawolywania. Nie
zalujemy wiec juz, ze nie pojechalismy do ich stworzonej dla turystow
wioski, widzielisy ich w akcji :) Powrot z wyznaczonej sciezki, ktora
nagle przestal byc oznakowana umozliwily nam linie i stacja wysokiego
napiecia - cala Malezja - kraj wyrwany dzungli i dazacy do idei
spoleczenstwa zindustrializowanego, mieszkan w blokach, ktore szpeca
krajobraz i zunifikowanej, choc wielokulturowej ludnosci. Moze to
niewygodne dla turystow, ale globalizacja dotarla tu juz dawno.
Teraz siedzimy przy naszym tanim pensjonacie, plonie ognisko, Krzys
wymienia informacje o ojczyznach z Malezyjczykami, ktorzy czasem
zagraja na gitarze jakas tajska ballade rockowa - jak w Polsce :)

Kiler — Fri, 25 Jan 2008 16:00:00 +0000

Hej!
Wlasnie laduja sie zdjecia - powinny sie wyswietlic ponizej:
Do Tanah Raty w Cameron Highlands dotarlismy bez problemu, udalo nam sie dorwac do komputera i zaznaczylem na mapie na dole nasze polozenie. Po przyjezdzie poszlismy na krotki spacer sciezka po dzungli. Niestety przestal dzialac aparat fotograficzny (po prostu nagle odmowil wlaczania sie), ale moze jakos sie to uda rozwiazac. Na jutro rano mamy zaplanowana wyprawe z przewodnikiem na trekking po dzungli i pola herbaciane, potem moze bardziej samodzielnie jakies farmy truskawek albo wioska orang asli (tubylcow). Niestety za oknem pada deszcz, a tu ponoc jak zacznie padac to nie przestaje przez kilka dni, wiec nie wiadomo co z tych planow wyjdzie...
Temperatura tutaj to tylko okolo 20 stopni, wiec troche nam chlodno :-)

W drodze do Cameron Highlands

Kiler — Fri, 25 Jan 2008 13:56:00 +0000

25.01.2008
Jedziemy autostrada wsrod plantacji palm kokosowych, mijamy fabryczki
i porzadne stacje benzynowe, dalej przez miasteczka i zielone gory.
Zupelnie jak w Polsce, tylko roslinnosc inna i bujniejsza, miast mniej
i troche bardziej chaotyczne, a autostrada porzadniejsza :) Porownania
do Polski nasuwaja sie czesto - miasto Georgetown bylo jak mieszanina
Warszawy, Miedzyzdrojow i Bytomia, Batu Ferringhi to taka wieksza
Leba. Mimo, ze roznimy sie od miejscowych kolorem skory czujemy sie
zupelnie swobodnie, mile widziani nie tylko jako zrodlo dochodu, ale
tez ciekawi partnerzy do pogawedki i przyjezdni, ktorym trzeba pomoc.
Naprawde goscinnosci mogliby Polacy od Malezyjczykow sie uczyc, a
przede wszystkim serdecznego usmiechu przy kazdej okazji.
Jedzenie jest tu przepyszne, przede wszystkim w tych najobskurniej
wygladajacych budkach, nawet na dworcu autobusowym takie domowe i
swieze. Ryz nalozony na talerz to podstawa, do tego dobiera sie
warzywa - kielki, swiezy szpinak i inna niezidentyfikowana zielenina,
oraz mieso - najczesciej ryby albo kurczak w roznych aromatycznych,
czesto wsciekle ostrych sosach. Miejscowi takze rano wcinaja
pakuneczki ryzu wymieszanego z roznosciami, tak smakowicie to wyglada,
ze dzis pozalowalismy, ze wybralismy bardziej europejskie sniadanie.
Wszystko jest tez oblednie tanie (np. dzis obiad dla dwoch osob 7
zl.), oczywiscie poza restauracjami nastawionymi na turystow, gdzie
ceny sa porownywalne do lokali w Polsce, ale tez sposob przyrzadzenia
potraw troche bardziej wyszukany. Nie dopadly nas tez zadne problemy
brzuszne, odpukac.
Jedziemy juz 4 godziny, jestesmy blisko celu. Widoki piekne,
roznorodnosc i bogactwo zieleni porastajacej strome zbocza gor
przyprawia o zawrot glowy. Rozpoznajemy bambusy, paprocie, a gatunki
drzew lisciastych i palm sa dla ns tajemnica. Jestesmy coraz wyzej i
zaczyna sie mgielka - odpoczniemy od upalu i mam nadzieje skorzystamy
z bogactwa tutejszych plantacji truskawek :)

Motyle, dzungla i Georgetown

Kiler — Thu, 24 Jan 2008 17:35:00 +0000

24.01.2008
Dzis wygralismy z komunikacja miejska, troche czasu to kosztowalo, ale
jezdzilismy tylko autobusami - atrakcja sama w sobie, szczegolnie
wyprzedzanie na zakretach i przeganianie z drogi motocyklistow. Tuz po
przebudzeniu pojechalismy na farme motyli - cos pieknego! Mnostwo
kolorowych, trzepoczacych skrzydelek wsrod roslin i kwiatow, w budyku
z siatki, ze zraszaczami chlodzacymi przyjemnie i oczkami wodnymi z
plywajacymi duzymi rybami. Nabralismy apetytu na przyrode i
pojechalismy do Teluk Bahang - rybackiej wioski, w ktorej jest wejscie
do Parku Narodowego Penang. Przed wyprawa posililismy sie w portowym
barze, niesamowicie tanim. Skosztowalismy nawet swiezutkiego kraba,
ktorego rozlupac pomogla nam szefowa kuchni. Przyjemnie bylo z pelnym
brzuszkiem obserwowac z pomostu prace tutejszych rybakow. Wejscie do
parku trzeba zarejestrowac w biurze. Zapytano nas, ktory cel wybieramy
i podano czas przejscia polowe krotszy niz w opisie. Pomyslelismy, ze
to tak jak nasze oznaczenia w gorach i pelni wiary we wlasne sily
ruszylismy na Plaze Malp. Trasa wiodla granica plazy i dzungli,
towarzyszyl nam wiec szum fal i tajemnicze odglosy lasu, glownie
cykanie i bzyczenie, bardzo zreszta glosne. Po polgodzinnej wedrowce
bylismy mokrzy, a Magda juz marzyla, ze moze z tej plazy beda kursowac
jakies lodki. Godzina wystarczyla, aby gleboko rozumiec podroznikow
przedzierajacych sie z trudem przez dzungle ;) Na szczescie
zauwazylismy malpy. One nas tez. Obserwowalismy sie nawzajem i nawet
przestalismy sie siebie bac, szczegolnie, ze w plecaku byly jeszcze
rodzynki z samolotu. Jak sie skonczyly trzeba bylo udac sie spowrotem,
zeby nie psuc poprawnosci wzajemnych stosunkow... Nie szkodzi, ze do
wlasciwego celu podrozy nie dotarlismy.
Wieczorem wybralismy sie do Georgetown. Riksza pojechalismy do portu -
przezycie wieksze niz jazda autobusem, szczegolnie przejazd przez
skrzyzowanie na czerwonym. Pospacerowalismy po starowce, ktorej
swietnosc dawno minela i najwiekszym atutem jest roznorondnosc
kulturowa wsrod postkolonialnych budynkow. Wszedzie jezdza samochody,
gra najrozniejsza muzyka i generalnie jest halas. Wrocilismy
autobusem, na ktory czekalismy ponad 40 mninut, co umilaly nam kobiety
w sari, inni Indyjczycy i Arabowie, a wszyscy zainteresowani dokad
jedziemy i przekonani, ze nasze ''lan o lan'' w koncu nadjedzie
(autobus do naszej wioski ma nr 101).
Teraz siedzimy sobie na tarasie, sluchamy szumu fal i obserwujemy
gekony - male jaszczurki, ktore walcza ze soba na suficie. Jutro
ruszamy na wzgorza herbaciane.

Penang

Kiler — Thu, 24 Jan 2008 17:34:00 +0000

Penang
23.01.2008
Z Johor Bahru dolecielismy liniami Air Asia - zupelnie jak europejskie
WizzAir, tylko w czerwonych barwach i nie przekraczalismy zadnej
granicy.
Na wyspie jest chyba jeszcze gorecej, a na pewno wilgotniej niz w
Singapurze. Od razu musielismy sobie radzic z kompletnym brakiem
rozkladu jazdy autobusow, na szczescie taksowki sa tanie, a
taksowkarze przyjazni - Indyjczyk, ktory nas wiozl zboczyl z drogi,
zeby pokazac nam roztanczonych wyznawcow hinduizmu swietujacych przy
specjalnie wybudoawanych, kolorowych oltarzach na ulicach Georgetown.
My jednak tesknilismy juz za cisza, morzem i plaza, pierwszego dnia
lenilismy sie wiec w mniejszym turystycznym miasteczku Batu Ferringhi,
tuz przy naszym BabaGuesthouse, budzeni tylko przez spiew mully z
meczetu tuz obok. W okolicy jest wiecej pokoi goscinnych, prowadzonych
w wiekszosci przez Chinczykow, a takze liczne, duze hotele oraz
zatrzesienie drobnych biznesikow - restauracji, a glownie stoisk z
jedzeniem i plastikowymi krzeslami, salonikow masazu stop, biur
wycieczkowych i oczywiscie wszelkiego rodzaju sklepikow. Trudno przy
glownej ulicy znalezc ciche miejsce, nam udalo sie zjesc w
restauracji na uboczu i nawet widzelismy wylazacego z rzeczki obok
jaszczura. Na plazy wieczorem mozna spotkac Malajczykow z wedkami lub
z malymi sieciami, lowiacych cos, czego nie udalo nam sie zobaczyc.
Tutaj jednak tez interes knajpiany kwitnie do poznej nocy, co ma swoje
dobre strony - mozna lezec, patrzec w gwiazdy, sluchac szumu fal i
Erica Claptona :)

Singapur i Johor Bahru

Kiler — Wed, 23 Jan 2008 06:36:00 +0000

Do Singapuru lecielismy przez Amsterdam. Krotkim spacerem nad kanalami
pozegnalismy europejska pogode - deszcz szybko zagonil nas do
kawiarenki. Dwunastogodzinny lot w wiekszosci przespalismy, co bylo
swietnym odpoczynkiem po gonitwie przed wyjazdem.
Po przylocie od razu szok temperaturowy - slonce i 31 stopni. W
terminalach mimo klimatyzacji lekka wilgoc, za to bogata, naturalna
roslinnosc, duzo storczykow.
Juz widoki przed ladowaniem zapowiadaly niezwykle uporzadkowane
miasto. Kontrola paszportowa poszla sprawnie i wcale nie bylo
przeszukiwania bagazy, kwestionowania zawartosci apteczki, ani nawet
pytania o cel podrozy - pieczatka do paszportu i to wszystko. Kartke z
naszymi danymi, wypelniona jeszcze w samolocie, takze ostemplowano i
polecono oddac przy wyjezdzie.
Z lotniska pojechalismy metrem do centrum. Jest tu niesamowicie czysto
- slynne zakazy przynosza rezultat, w metrze nie wolno jesc ani pic,
na niemal sterylnie czystej podlodze z oburzeniem wiec zauwazylismy
jeden papierek.
Miasto robi wrazenie rozmiarami i wzajemnym ukladem wiezowcow, innych
nowoczesnych i ciekawych architektonicznie budynkow, zabudowy w stylu
kolonialnym oraz obfita i wypielegnowana zielenia. Wszystko to
podkreslone jest jeszcze przez wkraczajace do city morze. Ze stacji
City Hall, po przezwyciezeniu oszolomienia i czesciowym rozszyfrowaniu
mapy, ruszylismy na przechadzke . Spacerowalismy wokol budynku opery o
charakterystycznych luskach. Magda zjadla loda o smaku owocu duriana -
ciezko okreslic smak: czosnek, cebula i cos slodkiego - nie wiem, czy
chce go skosztowac. Zrobilismy, jak chyba wszyscy turysci, obowiazkowe
zdjecie z symbolem miasta. Zajrzelismy tylko nad rzeke, a bardziej
kanal Singapur i zaczelismy sie zbierac do Malezji z mysla, ze cale
szczescie jeszcze tu wrocimy i to na chinski Nowy Rok.
Hotel zarezerwowalismy w Johor Bahru - dwa razy taniej niz w
Singapurze i blizej na lotnisko z ktorego polecimy na wyspe Penang.
Wiedzielismy z przewodnika, ze jedzie tam autobus 170, ale nie udalo
nam sie znalezc miejca z ktorego odjezdza. Sympatyczn mloda Muzulmanka
skierowala nas na stacje metra Newton, z ktorej jechal autobus, ale
171. Pytalismy kilku osob i w koncu pojechalismy na stacje metra
Woodlands, przy ktorej jest dworzec autobusowy - 950 zawiozl nas do
mostu do Malezji. Kontrola graniczna odbywa sie po 2 stronach mostu:
wysiadamy z autobusu po jednej stronie, odprawa Singapurska, wisadamy,
jedziemy i po drugiej stronie Malezyjska. Po przekroczeniu granicy od
razu widac roznice w czystosci, Malezja duzo bardziej przypomina pod
tym wzgledem inne kraje muzulmanskie. Od razu znalazlo sie tez mnostwo
pomocnych panow proponujacych hotel, taxi, etc. Wyplacilismy z
bankomatu troche ringittow i pojechalismy taxowka - tania i bez
naciagania, do hotelu Okid w nowej dzielnicy Johor Bahru. Potem
jeszcze kolacja z ostrej wolowiny. Magda chciala zamowic lokalne piwo,
a dostala Warsteinera (problemy z komunikacja - asian english v.
polish english:)
A jutro rano pobudka, o 10 samolot na Penang...

Przed wyjazdem

Kiler — Sun, 20 Jan 2008 21:44:00 +0000

6 i pół godziny do wyjazdu...
Ostatnie przygotowania, już jesteśmy zachekinowani na lot, jeszcze trochę i zaczniemy się pakować :-)

Mapa

Kiler — Sat, 12 Jan 2008 11:44:00 +0000

Mapa, na której w trakcie podróży będziemy kolejne etapy podróży - na razie dworzec kolejowy w Zabrzu, jako początek naszej wyprawy.

Przygotowania

Kiler — Thu, 10 Jan 2008 18:32:00 +0000

Plan:
3 tygodnie w Azji południowo-wschodniej
Trasa:
Zabrze-> Singapur -> Malezja -> Kambodża -> Tajlandia -> Singapur -> Zabrze
Stan przygotowań:
Kupione bilety lotnicze (KLM i AirAsia), zrobione szczepienia, zarezerwowany hotel w Singapurze i sporo czasu spędzonego na czytaniu opisów z podróży w te rejony